Wybór odpowiedniego jednośladu jest procesem złożonym, który wykracza daleko poza estetykę czy parametry silnika, a w przypadku osób o ponadprzeciętnym wzroście staje się wyzwaniem z pogranicza biomechaniki i inżynierii. Jaki motocykl dla wysokiego kierowcy będzie najlepszy, to pytanie, które zadaje sobie wielu entuzjastów dwóch kółek mierzących powyżej 185 centymetrów wzrostu, zmagających się z rynkiem zdominowanym przez maszyny projektowane pod tak zwanego statystycznego użytkownika. Producenci motocykli, dążąc do maksymalizacji sprzedaży, zazwyczaj optymalizują ergonomię swoich pojazdów dla osób o wzroście w przedziale od 170 do 180 centymetrów, co sprawia, że wyżsi motocykliści często czują się na standardowych maszynach jak na przysłowiowym psie, doświadczając dyskomfortu, a nawet bólu podczas dłuższych tras. Problem ten nie dotyczy jedynie wygody, ale ma bezpośrednie przełożenie na bezpieczeństwo jazdy, ponieważ wymuszona, nienaturalna pozycja wpływa na czas reakcji, zdolność do obserwacji otoczenia oraz efektywność manewrowania maszyną w sytuacjach awaryjnych. W niniejszym artykule przeanalizujemy szczegółowo aspekty doboru motocykla dla wysokich osób, omawiając zarówno kwestie teoretyczne związane z ergonomią, jak i praktyczne przykłady kategorii motocyklowych, które najlepiej sprawdzają się w przypadku długich kończyn i wysokiego tułowia.
Ergonomia i jej fundamentalne znaczenie dla motocyklistów o wysokim wzroście
Ergonomia w kontekście motocyklowym to nauka o dostosowaniu maszyny do fizycznych możliwości i ograniczeń ludzkiego ciała w celu zapewnienia optymalnego komfortu i kontroli nad pojazdem. Dla wysokiego kierowcy kluczowym wyzwaniem jest znalezienie motocykla, który pozwoli na zachowanie naturalnych krzywizn kręgosłupa oraz swobodne ułożenie kończyn bez nadmiernego zginania stawów. Kiedy wysoki motocyklista wsiada na zbyt mały motocykl, dochodzi do zjawiska kompresji sylwetki, gdzie kolana wędrują powyżej linii bioder, a plecy ulegają nadmiernemu zaokrągleniu, co w krótkim czasie prowadzi do zmęczenia mięśni przykręgosłupowych i drętwienia nóg. Odpowiednia ergonomia to nie tylko kwestia subiektywnego odczucia wygody, ale przede wszystkim biomechanicznej efektywności, która pozwala na wielogodzinne prowadzenie pojazdu bez negatywnych skutków zdrowotnych. Warto zrozumieć, że każdy element motocykla, od kształtu zbiornika paliwa, przez szerokość kierownicy, aż po umiejscowienie przełączników, ma znaczenie dla osoby o długim zasięgu ramion i nóg. Producenci coraz częściej dostrzegają tę grupę docelową, oferując w ramach akcesoriów fabrycznych możliwości personalizacji ustawień, jednakże wiedza o tym, na co zwracać uwagę w specyfikacji technicznej, jest niezbędna przed podjęciem decyzji zakupowej.
Analiza trójkąta ergonomicznego w kontekście długich kończyn
Podstawowym pojęciem, które musi przyswoić sobie każdy wysoki motocyklista poszukujący idealnej maszyny, jest tak zwany trójkąt ergonomiczny, który wyznaczają trzy punkty kontaktu kierowcy z motocyklem: siedzenie, podnóżki oraz kierownica. Wzajemne położenie tych punktów determinuje pozycję ciała i decyduje o tym, czy dany model będzie odpowiedni dla osoby wysokiej, czy też stanie się narzędziem tortur. W przypadku motocyklistów o długich nogach, odległość między siedzeniem a podnóżkami jest parametrem krytycznym, ponieważ zbyt mały dystans wymusza ostry kąt zgięcia kolan, co nie tylko jest niewygodne, ale może ograniczać przepływ krwi i powodować bolesne skurcze. Z kolei relacja między siedzeniem a kierownicą wpływa na kąt pochylenia tułowia oraz obciążenie nadgarstków, co przy długim tułowiu i ramionach może skutkować albo garbieniem się przy zbyt blisko osadzonej kierownicy, albo nadmiernym wyciągnięciem rąk, jeśli kierownica jest zbyt szeroka i oddalona. Analiza trójkąta ergonomicznego pozwala na wstępną selekcję motocykli jeszcze przed jazdą testową, na przykład poprzez korzystanie z symulatorów ergonomii dostępnych w sieci, które wizualizują sylwetkę kierowcy o zadanym wzroście na konkretnym modelu motocykla. Idealny trójkąt dla wysokiego kierowcy powinien charakteryzować się dużą odległością między siedziskiem a podnóżkami oraz kierownicą umieszczoną na takiej wysokości i w takiej odległości, która pozwala na lekkie ugięcie łokci przy wyprostowanych plecach.
Wysokość siedzenia a rzeczywisty komfort jazdy i długość nogawki
Wysokość siedzenia, podawana zazwyczaj w milimetrach w danych technicznych, jest najczęściej sprawdzanym parametrem przez wysokich motocyklistów, jednakże sama sucha liczba nie oddaje pełnego obrazu sytuacji. Choć intuicyjnie wydaje się, że im wyższe siedzenie, tym lepiej dla wysokiego kierowcy, w rzeczywistości równie ważna, a czasem nawet ważniejsza, jest szerokość kanapy oraz profil całego motocykla w miejscu styku ud z bakiem. Szeroka kanapa wymusza szersze rozstawienie nóg, co efektywnie "zużywa" część długości nogawki, sprawiając, że nawet przy bardzo wysokim siedzisku stopa może nie spoczywać płasko na asfalcie, co jest zjawiskiem pożądanym dla stabilności, ale w kontekście komfortu podczas jazdy (gdy nogi są na podnóżkach) szerokość ta może powodować dyskomfort w stawach biodrowych. Należy również zwrócić uwagę na parametr zwany przekrokiem, który jest kombinacją wysokości i szerokości siedzenia, gdyż to on realnie decyduje o tym, jak bardzo wyprostowane będą nogi podczas postoju. Dla wysokiego kierowcy motocykl o wąskiej talii i wysokim siedzeniu może okazać się subiektywnie niższy niż maszyna z nieco niższym, ale bardzo szerokim siedziskiem typu kanapowego. Dlatego też poszukiwanie motocykla nie powinno ograniczać się do filtrowania ofert po wysokości siodła powyżej 850 mm, lecz musi uwzględniać kształt bryły motocykla.
Znaczenie profilu kanapy dla krążenia krwi
Kształt siedziska ma kluczowe znaczenie dla utrzymania prawidłowego krążenia w dolnych kończynach podczas wielogodzinnych podróży. Wąskie, sportowe siedzenia mogą uciskać tętnice udowe u osób o masywniejszej budowie ud, co jest częste u wysokich mężczyzn, prowadząc do szybkiego drętwienia nóg. Z kolei kanapy turystyczne, które są płaskie i szerokie, zapewniają lepsze podparcie dla guzów kulszowych, ale jeśli są zbyt szerokie przy baku, mogą powodować bolesne rozwieranie bioder. Idealne siedzenie dla wysokiego kierowcy powinno mieć profil zwężający się ku przodowi, co ułatwia manewrowanie na parkingu i podpieranie się nogami, a jednocześnie rozszerzać się ku tyłowi, dając solidne podparcie podczas jazdy autostradowej.
Problemy zdrowotne wynikające ze źle dobranego jednośladu
Ignorowanie sygnałów wysyłanych przez organizm podczas jazdy na zbyt małym motocyklu może prowadzić do przewlekłych problemów zdrowotnych, które wykraczają poza doraźny ból mięśni. Długotrwała jazda w pozycji z nadmiernie zgiętymi kolanami i biodrami może przyczyniać się do powstawania zmian zwyrodnieniowych w stawach, a także problemów z łąkotkami, które są poddawane nienaturalnym obciążeniom statycznym. Ponadto, wymuszone pochylenie tułowia na motocyklu o zbyt krótkiej ramie powoduje kompresję krążków międzykręgowych w odcinku lędźwiowym oraz nadmierne napięcie w odcinku szyjnym kręgosłupa, wynikające z konieczności zadzierania głowy do góry, aby widzieć drogę. Wysoki motocyklista na małym motocyklu jest również bardziej narażony na tak zwany zespół cieśni nadgarstka, jeśli kąt natarcia dłoni na manetki jest niefizjologiczny. Nie można też pominąć aspektu zmęczenia psychicznego, które narasta znacznie szybciej, gdy mózg musi ciągle przetwarzać sygnały bólowe płynące z ciała, co dekoncentruje i obniża przyjemność z jazdy. Inwestycja w odpowiednio dobrany motocykl jest więc w istocie inwestycją w długoterminowe zdrowie ortopedyczne kierowcy.
Motocykle typu Adventure jako naturalny wybór dla wysokich
Kategoria motocykli Adventure, często określana mianem turystycznych enduro, stanowi naturalny i najczęstszy wybór dla osób o wzroście powyżej 185 cm, a nawet dla tych mierzących dwa metry. Konstrukcja tych maszyn, wywodząca się z rajdów terenowych takich jak Dakar, zakłada duży prześwit oraz skoki zawieszeń, co automatycznie podnosi całą sylwetkę motocykla i winduje wysokość siedzenia do poziomu często przekraczającego 870 mm, a w wersjach specjalistycznych nawet 900 mm. Taka budowa zapewnia nie tylko doskonałą widoczność ponad dachami samochodów osobowych, co jest istotnym atutem w ruchu miejskim, ale przede wszystkim oferuje obszerną przestrzeń dla kierowcy. W motocyklach Adventure odległość między siedzeniem a podnóżkami jest zazwyczaj największa wśród wszystkich klas motocykli, co pozwala na utrzymanie kąta ugięcia kolan zbliżonego do kąta prostego lub lekko rozwartego, co jest optymalne dla komfortu stawów. Dodatkowo, szerokie kierownice montowane w tych maszynach pozwalają na szeroki rozstaw ramion, co zapobiega uczuciu ściśnięcia klatki piersiowej i ułatwia manewrowanie ciężkim pojazdem. Modele takie jak BMW R 1250 GS, KTM 1290 Super Adventure czy Honda Africa Twin są ikonami w tej klasie, oferując ergonomię, która dla wysokich osób jest objawieniem komfortu.
Specyfika zawieszenia w motocyklach ADV
Wysokie zawieszenie w motocyklach Adventure pełni podwójną rolę dla wysokiego kierowcy. Po pierwsze, fizycznie podnosi motocykl, ale po drugie, dzięki długiemu skokowi amortyzatorów, motocykl mniej "siada" pod ciężarem wysokiego i często cięższego kierowcy, zachowując swoją geometrię. Wiele nowoczesnych motocykli tej klasy posiada elektronicznie regulowane zawieszenie, które pozwala na błyskawiczne podniesienie tyłu motocykla (zwiększenie napięcia wstępnego sprężyny), co dodatkowo poprawia geometrię i prześwit w zakrętach dla wysokich osób, zapobiegając przycieraniu podnóżkami.
Motocykle szosowo-turystyczne i ich specyfika dla osób wysokich
Jeśli stylistyka off-roadowa nie odpowiada gustowi kierowcy, alternatywą są duże motocykle szosowo-turystyczne (Sport Touring), które również oferują przyzwoitą ilość miejsca, choć charakteryzują się inną pozycją za kierownicą. W tej klasie maszyn nacisk kładzie się na ochronę przed wiatrem i komfort przy wysokich prędkościach autostradowych. Dla wysokiego kierowcy kluczowe w tej kategorii jest to, że motocykle te są zazwyczaj fizycznie duże, długie i masywne, co sprawia, że wysoka osoba wygląda na nich proporcjonalnie i nie czuje się jak na zabawce. Modele takie jak Yamaha FJR1300 czy BMW R 1250 RT oferują obszerne owiewki, które chronią kolana przed wiatrem i deszczem, jednakże wysocy kierowcy muszą uważać na profilowanie owiewek w okolicach nóg – zdarza się, że wgłębienia na kolana w baku są zaprojektowane dla niższych osób, przez co wysoki kierowca może uderzać kolanami o krawędzie owiewek. Plusem tej kategorii jest często spotykana regulacja wysokości siedzenia oraz kierownicy, co pozwala na pewien zakres adaptacji fabrycznej bez konieczności dokupowania akcesoriów. Pozycja na motocyklu szosowo-turystycznym jest zazwyczaj lekko pochylona do przodu, co pomaga w walce z naporem powietrza, ale jest znacznie mniej ekstremalna niż w motocyklach sportowych.
Czy wysoki kierowca może wygodnie podróżować motocyklem sportowym?
Motocykle sportowe (Superbike, Supersport) stanowią największe wyzwanie ergonomiczne dla wysokich kierowców, ponieważ ich konstrukcja jest podporządkowana aerodynamice i rozkładowi masy, a nie wygodzie użytkownika. Podnóżki są umieszczone wysoko i cofnięte do tyłu, a kierownica typu clip-on znajduje się bardzo nisko, co wymusza pozycję embrionalną. Dla osoby o wzroście 190 cm taka geometria oznacza ekstremalne zgięcie kolan i bioder oraz mocne obciążenie nadgarstków. Jednakże nie oznacza to, że wysocy motocykliści są całkowicie wykluczeni z tej klasy, muszą jednak celować w konkretne podgrupy maszyn sportowych. Większe motocykle sportowe, często klasyfikowane jako hyperbike (np. Suzuki Hayabusa czy Kawasaki ZX-14R), są fizycznie dłuższe i oferują nieco więcej przestrzeni niż filigranowe "sześćsetki". Dłuższy rozstaw osi i większa owiewka sprawiają, że wysoki kierowca łatwiej "schowa się" za szybą, choć i tak zazwyczaj wymagana jest wymiana szyby na wyższą (typu double bubble), aby strugi powietrza nie uderzały prosto w kask. W przypadku motocykli stricte torowych o pojemności 1000 ccm, wysoki wzrost może być wręcz atutem przy balansowaniu ciałem w zakrętach, jednak w ruchu ulicznym będzie generował szybkie zmęczenie.
Naked bike dla wysokiego motocyklisty: wyzwania i polecane modele
Motocykle typu naked, czyli maszyny pozbawione owiewek, cieszą się ogromną popularnością ze względu na swoją uniwersalność i miejski charakter, jednak dla wysokich osób stanowią specyficzną grupę. Brak owiewek oznacza, że cały napór powietrza przyjmuje na siebie klatka piersiowa i kask kierowcy, co przy wysokim wzroście i wysoko położonym środku ciężkości tułowia działa jak żagiel, męcząc mięśnie karku i brzucha przy prędkościach powyżej 100 km/h. Zaletą nakedów jest zazwyczaj szeroka kierownica i wyprostowana pozycja, która jest bardziej przyjazna dla kręgosłupa niż w sportach. Wysocy motocykliści powinni szukać dużych nakedów, często określanych mianem "power naked" lub "muscle bike", które budowane są na bazie litrowych silników i mają większe gabaryty ramy. Modele takie jak Yamaha MT-10, KTM 1290 Super Duke R czy BMW S 1000 R oferują sporo miejsca na nogi, choć nadal problemem może być brak ochrony przed wiatrem. W tej klasie kluczowe jest dobranie akcesoryjnej owiewki lub deflektora, który choć trochę odciąży kark wysokiego jeźdźca. Należy unikać mniejszych nakedów o pojemnościach 300-600 ccm, które często są bardzo kompaktowe i sprawiają, że wysoki kierowca wygląda i czuje się na nich nienaturalnie.
Cruisery i choppery a kwestia wyciągniętych nóg
Motocykle typu cruiser i chopper kojarzą się z relaksem i wyciągniętymi do przodu nogami, co teoretycznie powinno być idealnym rozwiązaniem dla osób z długimi kończynami dolnymi. W praktyce sytuacja jest bardziej skomplikowana. Pozycja z nogami wyciągniętymi do przodu (feet forward) przenosi cały ciężar ciała na kość ogonową i dolny odcinek kręgosłupa, co przy braku możliwości amortyzowania wstrząsów nogami (jak to ma miejsce w motocyklach ADV czy naked, gdzie stopy są pod biodrami) może prowadzić do silnych bólów pleców na dziurawych drogach. Dla wysokiego kierowcy problemem w cruiserach może być także tzw. efekt scyzoryka, gdzie przy nisko osadzonym siedzeniu i wysoko umieszczonych podnóżkach kolana wciąż są wysoko, mimo wysunięcia ich do przodu. Aby cruiser był wygodny dla wysokiej osoby, musi być to duża maszyna z daleko wysuniętymi podnóżkami (forward controls) i odpowiednio wyprofilowaną kierownicą, która nie wymusza nadmiernego pochylania się do przodu, co w połączeniu z nogami z przodu tworzy niewygodną pozycję "Z". Duże cruisery turystyczne z szerokimi podestami i oparciem dla kierowcy mogą być bardzo wygodne, pod warunkiem, że geometria ramy jest dostosowana do dużych gabarytów jeźdźca.
Motocykle o pojemności 125 ccm dla wysokich początkujących
Szczególnym wyzwaniem jest znalezienie motocykla dla wysokiego kierowcy w klasie 125 ccm, która z definicji obejmuje motocykle małe, lekkie i przeznaczone często dla młodszych lub drobniejszych użytkowników. Wielu wysokich posiadaczy prawa jazdy kategorii B, chcących rozpocząć przygodę z motocyklami, zderza się ze ścianą, przymierzając się do popularnych modeli, na których obijają kolanami kierownicę przy każdym skręcie. W tej klasie jedynym rozsądnym ratunkiem są modele stylizowane na turystyczne enduro, które zachowują geometrię swoich większych braci. Legendarnym modelem, niestety dostępnym już tylko na rynku wtórnym, jest Honda Varadero 125, która gabarytami przypomina motocykle o pojemności 600 ccm i jest uznawana za najwygodniejszą "sto dwudziestkę piątkę" dla wysokich. Wśród nowych motocykli warto zwrócić uwagę na modele takie jak Malaguti Dune 125, Aprilia RX 125 czy inne maszyny typu supermoto/enduro, które dzięki wysokim zawieszeniom oferują przyzwoitą wysokość siedzenia (często koło 880 mm) i dużą odległość do podnóżków. Należy unikać małych, sportowych 125-tek oraz minibike'ów typu Honda Grom, które dla osoby o wzroście 190 cm są po prostu fizycznie niebezpieczne w prowadzeniu.
Wpływ aerodynamiki i ochrony przed wiatrem na komfort wysokich osób
Aerodynamika odgrywa kluczową rolę w komforcie jazdy wysokiego motocyklisty, ponieważ jego ciało stanowi znacznie większą przeszkodę dla powietrza niż ciało osoby niskiej. Standardowe szyby motocyklowe są projektowane tak, aby strumień powietrza opływał kask przeciętnego kierowcy, co w przypadku osoby wysokiej kończy się tym, że strumień ten uderza prosto w wizjer kasku lub w szyję. Powoduje to uciążliwe turbulencje, hałas i szarpanie głową, co na dłuższą metę jest nie do zniesienia. Rozwiązaniem tego problemu jest montaż akcesoryjnych szyb turystycznych, które są wyższe i szersze, lub zastosowanie deflektorów – małych, regulowanych szybek montowanych na szczycie głównej owiewki. Deflektor pozwala precyzyjnie ukierunkować strugę powietrza ponad kaskiem kierowcy, tworząc strefę ciszy. W przypadku motocykli bez owiewek, opór powietrza działający na tułów jest znaczny, dlatego wysocy motocykliści często decydują się na montaż choćby symbolicznych owiewek akcesoryjnych, które zdejmują ciśnienie z klatki piersiowej. Warto również zwrócić uwagę na szerokość owiewek bocznych w motocyklach turystycznych – wysokie osoby mają dłuższe nogi, które mogą wystawać poza obrys owiewki, będąc narażonym na zimno i deszcz, dlatego akcesoryjne poszerzenia owiewek mogą okazać się niezbędne.
Modyfikacje techniczne poprawiające pozycję za kierownicą
Gdy fabryczna ergonomia motocykla okazuje się niewystarczająca, z pomocą przychodzi szeroki rynek akcesoriów tuningowych, pozwalających na dostosowanie maszyny pod indywidualne potrzeby wysokiego użytkownika. Najpopularniejszą modyfikacją jest podwyższenie kierownicy (risery), które podnosi kierownicę o kilka centymetrów i często przybliża ją do kierowcy. Pozwala to na wyprostowanie pleców i odciążenie nadgarstków, co jest zbawienne w motocyklach typu adventure i naked. Kolejnym krokiem jest modyfikacja podnóżków – dostępne są zestawy obniżające podnóżki, co zwiększa kąt ugięcia kolan, dając nogom więcej luzu. Należy jednak pamiętać, że obniżenie podnóżków zmniejsza prześwit w zakrętach, więc trzeba zachować umiar. W motocyklach sportowych stosuje się regulowane sety podnóżków (rearsets), które pozwalają na precyzyjne ustawienie pozycji stóp. Ważnym elementem jest również dźwignia zmiany biegów i hamulca tylnego – przy dużych stopach (rozmiar buta 45+) standardowe dźwignie mogą być za krótkie, utrudniając precyzyjną zmianę biegów, dlatego warto zainwestować w dźwignie z regulowaną długością końcówki.
Modyfikacja kanapy jako game-changer
Przeróbka kanapy to często najlepsza inwestycja, jaką może poczynić wysoki motocyklista. Specjalistyczne firmy tapicerskie potrafią podwyższyć siedzenie poprzez dołożenie twardszej pianki lub wkładki żelowej, co nie tylko zwiększa odległość od podnóżków, ale też poprawia komfort. Ważne jest, aby przy podwyższaniu kanapy nie uczynić jej zbyt miękką, co spowodowałoby zapadanie się i niwelowanie efektu podwyższenia. Często modyfikuje się także kształt kanapy, eliminując pochylenie w stronę baku, które powoduje zsuwanie się wysokiego kierowcy na zbiornik paliwa przy hamowaniu, co jest bolesne dla krocza.
Odzież i akcesoria motocyklowe dla osób o nietypowej budowie ciała
Posiadanie odpowiedniego motocykla to połowa sukcesu, drugą połowę stanowi dobranie odzieży, która będzie pasować na wysoką i często szczupłą sylwetkę. Standardowe rozmiarówki odzieży motocyklowej często kończą się na pewnym pułapie, gdzie wzrost idzie w parze z dużą tuszą, co jest problematyczne dla wysokich, atletycznych motocyklistów. Za krótkie rękawy kurtki powodują odsłanianie nadgarstków i wpadanie zimnego powietrza, a za krótkie nogawki spodni sprawiają, że ochraniacze kolan lądują na udach, zamiast chronić staw kolanowy. Na szczęście wielu producentów odzieży segmentu premium oferuje wersje "Long" swoich produktów, oznaczane często jako rozmiary 102, 106, 110 (w nomenklaturze niemieckiej) lub po prostu "Tall". Spodnie w wersji przedłużanej mają nogawki dłuższe o kilka centymetrów przy tym samym obwodzie pasa, co jest kluczowe dla komfortu i bezpieczeństwa. Warto również zwrócić uwagę na buty z wysoką cholewką, które zniwelują ewentualne braki w długości nogawki podczas siedzenia na motocyklu z mocno ugiętymi kolanami. Kask dla wysokiej osoby powinien być szczególnie cichy i aerodynamiczny, ponieważ znajduje się on w strefie większych turbulencji niż u niższego kierowcy.
Jazda testowa: na co zwrócić uwagę będąc wysokim
Przed ostatecznym zakupem motocykla jazda testowa jest absolutną koniecznością, a w przypadku wysokiego kierowcy musi być ona przeprowadzona ze szczególną uwagą na specyficzne detale. Podczas jazdy próbnej nie należy skupiać się tylko na osiągach silnika, ale przede wszystkim na ergonomii statycznej i dynamicznej. Warto sprawdzić, czy lusterka mają wystarczający zakres regulacji, aby przy wysokiej pozycji siedzącej nie pokazywały tylko ramion kierowcy. Należy zwrócić uwagę, czy kolana wygodnie wpasowują się w przetłoczenia na baku – jeśli kolano opiera się o krawędź baku lub wystający element owiewki, po godzinie jazdy będzie to źródłem bólu. Istotne jest też sprawdzenie, czy przy maksymalnym skręcie kierownicy manetki nie uderzają o kolana, co jest częstym problemem wysokich kierowców na mniejszych motocyklach podczas manewrów parkingowych. Warto przejechać się z prędkością autostradową, aby ocenić turbulencje wokół kasku. Dobrą praktyką jest poproszenie kogoś o zrobienie zdjęcia lub filmu, gdy siedzimy na motocyklu – widok z boku pozwala obiektywnie ocenić, czy nie wyglądamy na danej maszynie karykaturalnie i czy pozycja kręgosłupa jest neutralna.
Przegląd popularnych modeli motocykli dla osób powyżej 190 cm wzrostu
Rynek motocyklowy oferuje kilka pewniaków, które od lat są wybierane przez wysokich motocyklistów. W kategorii Adventure królują europejskie marki: BMW R 1250 GS Adventure (ze względu na potężny zbiornik i wysokie zawieszenie), KTM 1290 Super Adventure R (najbardziej sportowy i wysoki w klasie) oraz Triumph Tiger 1200. Z japońskich propozycji warto wymienić Hondę CRF1100L Africa Twin, szczególnie w wersji Adventure Sports, oraz Yamahę Ténéré 700, która choć ma węższą kanapę, jest bardzo wysokim motocyklem. W klasie Sport Touring nieśmiertelna Yamaha FJR1300 oraz Kawasaki Versys 1000 (który jest hybrydą turystyka i adventure) to doskonałe wybory. Dla fanów nakedów, Yamaha MT-10 i KTM Super Duke oferują najlepszą ergonomię. Jeśli chodzi o cruisery, motocykle takie jak Harley-Davidson Road Glide czy Indian Challenger, po zastosowaniu akcesoryjnej kanapy "tallboy" i przesunięciu podestów, stają się bardzo wygodne. W świecie 125 ccm, poza używaną Varadero, warto spojrzeć na nowsze modele Hyosung GT 125, które gabarytowo udają "sześćsetki". Każdy z tych motocykli stanowi solidną bazę, którą można dalej dopasowywać pod indywidualne wymagania.
Podsumowanie i ostateczne wnioski przy wyborze maszyny
Wybór motocykla dla wysokiego kierowcy nie musi oznaczać kompromisu między stylem a wygodą, choć wymaga większego zaangażowania w proces poszukiwań i gotowości do przeprowadzenia pewnych modyfikacji. Kluczem do sukcesu jest zrozumienie własnej anatomii oraz mechanizmów rządzących ergonomią motocyklową. Nie należy bać się dużych motocykli typu Adventure, nawet jeśli nie planujemy zjeżdżać z asfaltu, ponieważ to właśnie one oferują najlepsze warunki dla osób o wzroście powyżej 185 cm. Równie ważne co wybór modelu jest jego personalizacja – podwyższenie kierownicy, modyfikacja kanapy czy obniżenie podnóżków mogą zmienić niepozorny motocykl w idealnego towarzysza podróży. Ignorowanie dyskomfortu w imię wyglądu motocykla to krótka droga do zniechęcenia się do pasji motocyklowej lub nabawienia się kontuzji. Pamiętajmy, że motocykl ma dawać radość i poczucie wolności, a trudno o te uczucia, gdy walczymy ze skurczami nóg i bólem pleców. Dlatego też dla wysokiego motocyklisty najlepszym motocyklem zawsze będzie ten, na którym po zatrzymaniu się na stacji benzynowej po 200 kilometrach, jedyną myślą jest chęć dalszej jazdy, a nie ulga związana z możliwością wyprostowania nóg. Inwestycja w ergonomię to inwestycja w czystą radość z jazdy.