Motocross to jedna z najbardziej wymagających fizycznie i technicznie dyscyplin sportu motorowego, której korzenie sięgają początków dwudziestego wieku. Choć współcześnie kojarzy się on z potężnymi maszynami, spektakularnymi skokami i nowoczesnymi stadionami, jego początki były znacznie skromniejsze i nierozerwalnie wiązały się z brytyjską tradycją prób terenowych. Ewolucja tego sportu to fascynująca opowieść o postępie technologicznym, zmianach społecznych oraz nieustannej chęci człowieka do przekraczania granic własnych możliwości w walce z nieprzyjaznym terenem. Historia motocrossu – wszystko co musisz wiedzieć to kompendium wiedzy o drodze, jaką przeszły motocykle od ciężkich, cywilnych konstrukcji do wysoce wyspecjalizowanych maszyn wyczynowych, które dziś dominują na światowych torach. Zrozumienie tej historii pozwala nie tylko docenić kunszt współczesnych zawodników, ale także zrozumieć, jak wielki wpływ na dzisiejszy przemysł motocyklowy miały innowacje testowane w ekstremalnych warunkach błota, piasku i kurzu.
Korzenie w błocie czyli brytyjskie początki wyścigów typu scramble
Początki motocrossu datuje się na lata dwudzieste dwudziestego wieku w Wielkiej Brytanii, gdzie narodziła się dyscyplina znana jako scrambling. Pierwsze oficjalne zawody tego typu, określane mianem Southern Scott Scramble, odbyły się w 1924 roku w Camberley w hrabstwie Surrey. Nazwa wywodziła się od angielskiego czasownika oznaczającego wdrapywanie się lub przedzieranie w trudnym terenie, co doskonale oddawało charakter wczesnych zmagań. W tamtym okresie nie istniały dedykowane maszyny terenowe, więc zawodnicy używali standardowych motocykli drogowych, które poddawano jedynie minimalnym modyfikacjom, takim jak demontaż świateł czy błotników. Wyścigi te były próbą wytrzymałości zarówno dla sprzętu, jak i dla ludzi, polegającą na jak najszybszym pokonaniu wyznaczonej trasy wiodącej przez wrzosowiska, bagna i strome wzniesienia. Popularność scramble szybko rosła, przyciągając coraz większe rzesze widzów oraz producentów motocykli, którzy dostrzegli w tej rywalizacji doskonałą okazję do promocji niezawodności swoich produktów. Z czasem trasy zaczęły być konstruowane w sposób zamknięty, co pozwalało publiczności na śledzenie większej części zmagań i stało się fundamentem pod współczesny format wyścigów motocrossowych.
Ewolucja techniczna w okresie międzywojennym i pierwsze modyfikacje
W okresie międzywojennym sport motocyklowy zaczął się dynamicznie rozwijać, co wymusiło na konstruktorach poszukiwanie rozwiązań zwiększających mobilność maszyn w trudnym terenie. Choć ramy motocykli wciąż były sztywne, a jedyną formą amortyzacji przedniego koła były prymitywne widelce trapezowe, zaczęto eksperymentować z geometrią podwozia oraz przełożeniami skrzyń biegów. Wczesne silniki czterosuwowe o dużej pojemności, produkowane przez takie marki jak BSA, Norton czy AJS, dysponowały znacznym momentem obrotowym, co było kluczowe przy pokonywaniu błotnistych sekcji. Zawodnicy zaczęli również stosować opony o głębszym bieżniku, co drastycznie poprawiło trakcję na luźnej nawierzchni. W tym czasie ukształtował się również etos zawodnika motocrossowego jako osoby niezwykle sprawnej fizycznie, gdyż prowadzenie ciężkiego, pozbawionego tylnego zawieszenia motocykla w terenie wymagało ogromnej siły mięśni i odporności na wstrząsy. Rywalizacja w tamtym okresie miała charakter wybitnie amatorski, jednak to właśnie wtedy kładziono podwaliny pod profesjonalne struktury sportowe, które miały rozkwitnąć po zakończeniu drugiej wojny światowej.
Powojenny rozkwit i profesjonalizacja motocrossu w Europie
Po 1945 roku Europa zaczęła lizać rany, a sport stał się jednym z elementów powrotu do normalności, przy czym motocross zyskał szczególną popularność w Belgii, Francji i Holandii. To właśnie w krajach Beneluksu narodziła się współczesna nazwa dyscypliny, będąca połączeniem francuskiego słowa motocyclette z angielskim cross-country. W 1947 roku zorganizowano pierwsze zawody Motocross des Nations, czyli drużynowe mistrzostwa świata, które do dziś pozostają jednym z najbardziej prestiżowych wydarzeń w kalendarzu. Sukces tej imprezy skłonił Międzynarodową Federację Motocyklową FIM do utworzenia w 1952 roku mistrzostw Europy w klasie 500 centymetrów sześciennych, które pięć lat później zyskały rangę oficjalnych mistrzostw świata. W latach pięćdziesiątych dominowali zawodnicy brytyjscy i szwedzcy, tacy jak Bill Nilsson czy Jeff Smith, korzystający z potężnych brytyjskich maszyn czterosuwowych. Wyścigi stały się bardziej zorganizowane, a trasy zaczęły zawierać celowo konstruowane przeszkody, w tym widowiskowe skoki, co przyciągało dziesiątki tysięcy kibiców na każde zawody. Profesjonalizacja wiązała się również z pojawieniem się pierwszych zespołów fabrycznych, które zaczęły traktować motocross jako poligon doświadczalny dla nowych technologii.
Przełomowa zmiana koncepcji silnikowych w latach sześćdziesiątych
Lata sześćdziesiąte zapisały się w historii motocrossu jako czas fundamentalnej rewolucji technologicznej, która na zawsze zmieniła oblicze tego sportu. Tradycyjne, ciężkie silniki czterosuwowe zaczęły ustępować miejsca znacznie lżejszym i bardziej dynamicznym jednostkom dwusuwowym. Prekursorem tej zmiany były marki z bloku wschodniego, takie jak czechosłowacka CZ oraz wschodnioniemiecka MZ, a także szwedzka Husqvarna. Silniki dwusuwowe, mimo mniejszej pojemności, oferowały doskonały stosunek mocy do masy, co pozwalało zawodnikom na znacznie szybsze pokonywanie zakrętów i łatwiejsze manewrowanie maszyną w powietrzu. Joel Robert, legendarny belgijski zawodnik startujący na motocyklu CZ, udowodnił wyższość nowej technologii, zdobywając seryjnie tytuły mistrzowskie w klasie 250 centymetrów sześciennych. Ta zmiana paradygmatu wymusiła na konstruktorach całkowite przeprojektowanie ram i układów wydechowych, aby sprostać charakterystyce oddawania mocy przez silniki dwusuwowe. Był to również okres, w którym motocross zaczął tracić swój pierwotny, siłowy charakter na rzecz techniki jazdy, zwinności i precyzyjnego operowania gazem, co otworzyło drzwi do uprawiania tego sportu młodszym i lżejszym zawodnikom.
Inwazja japońska i demokratyzacja sportu motorowego
Pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku siedemdziesiątych na europejską i światową scenę motocrossową wkroczyły z ogromną siłą koncerny z Japonii: Suzuki, Yamaha, Honda i Kawasaki. Początkowo traktowane z dystansem przez konserwatywne środowisko, japońskie maszyny szybko udowodniły swoją wartość dzięki niespotykanej dotąd niezawodności oraz zaawansowaniu technicznemu. Suzuki było pierwszym producentem z Kraju Kwitnącej Wiśni, który zdobył mistrzostwo świata w 1970 roku za sprawą Joela Roberta. Japońska strategia opierała się na masowej produkcji motocykli, które były relatywnie tanie, łatwe w obsłudze i dostępne dla przeciętnego użytkownika, co doprowadziło do bezprecedensowego boomu na motocross na całym świecie. Dzięki japońskiej inwazji sport ten przestał być elitarną zabawą dla wybranych, a stał się masową rozrywką dostępną dla młodzieży w każdym zakątku globu. Koncerny te wprowadziły również nowoczesne metody zarządzania zespołami wyścigowymi oraz ogromne budżety na rozwój, co przyspieszyło tempo innowacji. Rywalizacja między wielką czwórką z Japonii a europejskimi markami takimi jak KTM czy Husqvarna napędzała postęp techniczny przez kolejne dekady, czyniąc motocross jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się dyscyplin technicznych.
Narodziny amerykańskiego motocrossu i wpływ Edisona Dye’a
Choć motocross narodził się w Europie, to w Stanach Zjednoczonych znalazł podatny grunt do stania się gigantycznym przemysłem i widowiskiem medialnym. Kluczową postacią w popularyzacji tej dyscypliny za oceanem był Edison Dye, który w połowie lat sześćdziesiątych zaczął sprowadzać motocykle Husqvarna do USA. Aby promować szwedzką markę, Dye zorganizował cykl wyścigów Inter-Am, na które zapraszał czołowych zawodników z Europy, takich jak Torsten Hallman. Amerykańscy kibice byli zafascynowani szybkością i techniką Europejczyków, co doprowadziło do błyskawicznego wzrostu zainteresowania sportem. Wkrótce powstały lokalne organizacje, a w 1972 roku zorganizowano pierwsze mistrzostwa AMA Motocross Championship. Amerykanie, znani z zamiłowania do show i komercjalizacji, szybko zaadaptowali europejski model wyścigów, nadając mu własny, unikalny charakter. To właśnie w USA narodziły się największe gwiazdy sportu, a tamtejszy rynek stał się najważniejszym punktem odniesienia dla producentów motocykli. Rozwój motocrossu w Stanach Zjednoczonych nie tylko zwiększył globalny zasięg dyscypliny, ale także wprowadził nowe standardy w zakresie marketingu i transmisji telewizyjnych.
Ewolucja układów jezdnych i zawieszeń o długim skoku
Jednym z najważniejszych przełomów technicznych w historii motocrossu było odejście od krótkoskokowych zawieszeń na rzecz systemów pozwalających na znacznie głębszą pracę amortyzatorów. Do wczesnych lat siedemdziesiątych skok zawieszenia wynosił zaledwie około dziesięciu centymetrów, co drastycznie ograniczało prędkość na nierównościach i wysokość skoków. Przełom nastąpił, gdy inżynierowie zaczęli przesuwać mocowania tylnych amortyzatorów do przodu oraz stosować coraz dłuższe golenie widelców przednich. W 1974 roku Yamaha zaprezentowała rewolucyjny system Monoshock, zastępujący dwa klasyczne amortyzatory jednym centralnym elementem resorującym ukrytym pod zbiornikiem paliwa i siedzeniem. Pozwoliło to na zwiększenie skoku zawieszenia do niemal trzydziestu centymetrów, co całkowicie zmieniło sposób, w jaki motocykl reagował na wyboje. Dzięki temu zawodnicy mogli pokonywać sekcje dziur z dużo większymi prędkościami, a lądowania po wysokich lotach stały się bezpieczniejsze dla kręgosłupa i podwozia. Rozwój zawieszeń wymusił również zmiany w konstrukcji ram, które musiały stać się znacznie sztywniejsze i bardziej wytrzymałe, aby sprostać nowym obciążeniom generowanym przez ekstremalną jazdę terenową.
Powstanie supercrossu jako widowiska stadionowego
W 1972 roku w Los Angeles Coliseum odbyło się wydarzenie nazwane Super Bowl of Motocross, które dało początek nowej odmianie sportu – supercrossowi. Pomysłodawcą był promotor Mike Goodwin, który postanowił przenieść wyścigi z naturalnych, rozległych terenów na zamknięte stadiony w centrach wielkich miast. Trasy supercrossowe są budowane sztucznie z tysięcy ton ziemi, charakteryzują się znacznie większym zagęszczeniem przeszkód, krótszymi prostymi i ogromnymi skokami, co czyni je niezwykle widowiskowymi. Supercross szybko stał się osobną dyscypliną z własnym cyklem mistrzowskim, przyciągając setki tysięcy widzów na stadiony NFL i MLB. Specyfika techniczna supercrossu wymaga od zawodników innej charakterystyki silnika oraz znacznie twardszych nastawów zawieszenia niż w klasycznym motocrossie. To właśnie ta odmiana sportu przyczyniła się do ogromnego wzrostu rozpoznawalności takich zawodników jak Jeremy McGrath, który w latach dziewięćdziesiątych stał się ikoną popkultury. Supercross wprowadził motocross do głównego nurtu mediów, przyciągając wielkich sponsorów spoza branży motocyklowej i definiując nowoczesny model profesjonalnego sportowca motorowego.
Przełom technologiczny w układach chłodzenia i hamowania
Wraz ze wzrostem osiągów silników i prędkości na torach, niezbędne stało się wprowadzenie nowocześniejszych systemów chłodzenia i hamowania. Do początku lat osiemdziesiątych silniki motocrossowe były chłodzone wyłącznie powietrzem, co przy ekstremalnym wysiłku prowadziło do ich przegrzewania się i spadku mocy. W 1981 roku producenci zaczęli wprowadzać chłodzenie cieczą, co pozwoliło na stabilizację temperatury pracy jednostki napędowej i wykrzesanie z niej jeszcze większych osiągów przy zachowaniu trwałości. Równolegle nastąpiła rewolucja w układach hamulcowych. Tradycyjne hamulce bębnowe, które były nieefektywne w błocie i szybko traciły skuteczność po nagrzaniu, zostały zastąpione przez hydrauliczne hamulce tarczowe. Początkowo montowano je tylko z przodu, a z czasem stały się standardem również na tylnym kole. Dzięki tarczom zawodnicy zyskali niespotykaną dotąd precyzję w dozowaniu siły hamowania, co pozwoliło na znacznie późniejsze opóźnianie momentu wejścia w zakręt. Te innowacje, choć dziś wydają się oczywiste, w tamtym czasie stanowiły gigantyczny krok naprzód pod względem bezpieczeństwa i efektywności jazdy wyścigowej.
Wyposażenie ochronne jako klucz do przesuwania granic ryzyka
Historia motocrossu to nie tylko rozwój maszyn, ale także ogromny postęp w dziedzinie ochrony ciała zawodnika. Wczesne lata scrambling charakteryzowały się jazdą w skórzanych spodniach, grubych swetrach i otwartych kaskach z daszkiem. Dopiero w latach siedemdziesiątych zaczęły pojawiać się dedykowane buty z metalowymi okuciami, ochraniacze klatki piersiowej oraz kaski typu full-face, chroniące szczękę. Rozwój materiałów syntetycznych, takich jak nylon, kevlar czy włókno węglowe, pozwolił na stworzenie odzieży, która jest jednocześnie lekka, przewiewna i niezwykle odporna na ścieranie. Nowoczesne kaski motocrossowe są arcydziełami inżynierii, zaprojektowanymi tak, aby pochłaniać energię uderzeń rotacyjnych, co znacząco zmniejsza ryzyko urazów mózgu. Wprowadzenie stabilizatorów karku oraz zaawansowanych ortez kolanowych stało się odpowiedzią na rosnącą liczbę ciężkich kontuzji wynikających z coraz wyższych skoków i większych prędkości. Ewolucja wyposażenia ochronnego umożliwiła zawodnikom podejmowanie większego ryzyka, co bezpośrednio przełożyło się na dynamikę wyścigów i atrakcyjność sportu dla widza, przy jednoczesnym zachowaniu akceptowalnego poziomu bezpieczeństwa.
Wielki powrót silników czterosuwowych na przełomie wieków
Pod koniec lat dziewięćdziesiątych nastąpił kolejny punkt zwrotny w historii technicznej motocrossu, kiedy to po dekadach dominacji dwusuwów, do łask powróciły jednostki czterosuwowe. Przyczyną były zaostrzające się normy emisji spalin oraz zmiana przepisów FIM i AMA, które pozwoliły motocyklom czterosuwowym o pojemności 450 centymetrów sześciennych rywalizować z dwusuwami o pojemności 250 centymetrów. Yamaha YZ400F, zaprezentowana w 1998 roku, udowodniła, że nowoczesny czterosuw może być równie szybki i zwinny jak jego dwusuwowy odpowiednik, a przy tym oferować znacznie lepszą trakcję i szerszy zakres użytecznych obrotów. W ciągu zaledwie kilku lat wszyscy główni producenci porzucili rozwój wyczynowych dwusuwów na rzecz zaawansowanych technologicznie, wysokoobrotowych silników czterosuwowych z wtryskiem paliwa. Ta zmiana miała ogromny wpływ na technikę jazdy, wymuszając na zawodnikach większą płynność i precyzję, a także wpłynęła na dźwięk zawodów, który z wysokiego brzęczenia zmienił się w niski, basowy pomruk. Choć dwusuwy wciąż mają swoich zagorzałych zwolenników, zwłaszcza wśród amatorów, współczesny profesjonalny motocross opiera się niemal wyłącznie na technologii czterosuwowej.
Freestyle motocross jako kulturowy fenomen i nowa gałąź sportu
W latach dziewięćdziesiątych z motocrossu wyodrębniła się nowa, niezwykle widowiskowa dyscyplina – Freestyle Motocross, znany szerzej jako FMX. Początkowo były to jedynie spontaniczne pokazy akrobacji w powietrzu wykonywane przez zawodników po zakończeniu wyścigów, jednak szybko ewoluowały w samodzielne zawody, gdzie oceniana jest trudność, styl i różnorodność ewolucji. Pionierzy tacy jak Mike Metzger czy Carey Hart zaczęli wykonywać triki, które wcześniej wydawały się niemożliwe, w tym legendarne salto w tył, czyli backflip. FMX stał się integralną częścią X-Games i zyskał ogromną popularność dzięki transmisjom w telewizjach sportowych oraz filmom takim jak seria Crusty Demons of Dirt. Dyscyplina ta wprowadziła do świata motocykli estetykę znaną ze skateboardingu i BMX, przyciągając nową grupę odbiorców i wpływając na modę oraz styl życia fanów sportów ekstremalnych. Choć FMX różni się od klasycznego motocrossu brakiem bezpośredniej walki ramię w ramię na torze, oba sporty dzielą tę samą pasję do maszyn i chęć przełamywania barier fizyki w locie nad ziemią.
Najwybitniejsze postaci w historii światowego motocrossu
Analizując historię motocrossu, nie sposób pominąć postaci, które swoimi osiągnięciami zdefiniowały kolejne epoki tego sportu. Roger De Coster, znany jako "The Man", był dominującą siłą w latach siedemdziesiątych, zdobywając pięć tytułów mistrza świata i stając się ambasadorem sportu na całym globie. W kolejnej dekadzie nastała era zawodników takich jak Eric Geboers czy Georges Jobe, którzy przesuwali granice fizycznej wytrzymałości. Na przełomie wieków światem motocrossu zawładnął Stefan Everts, który ustanowił rekord dziesięciu tytułów mistrza świata, imponując nieskazitelną techniką i jazdą na stojąco nawet w najtrudniejszych sekcjach. W USA ikonami stali się Bob Hannah, Ricky Johnson oraz Ricky Carmichael, nazywany "Greatest of All Time" (GOAT) ze względu na swoje niespotykane statystyki i niepokonane sezony. W ostatnich latach oczy kibiców zwrócone są na takich zawodników jak Jeffrey Herlings, Tony Cairoli czy Jett Lawrence, którzy dzięki nowoczesnemu podejściu do treningu i przygotowania fizycznego osiągają poziomy prędkości, o jakich pionierzy sprzed pół wieku mogli tylko marzyć. Każda z tych osób wniosła do sportu coś unikalnego, inspirując kolejne pokolenia do sięgania po najwyższe laury.
Struktury organizacyjne i najważniejsze cykle mistrzowskie na świecie
Współczesny motocross opiera się na dwóch głównych filarach organizacyjnych, które wyznaczają kierunki rozwoju dyscypliny. Pierwszym z nich są Mistrzostwa Świata MXGP, nadzorowane przez FIM, które odbywają się na naturalnych torach w różnych zakątkach globu, od Europy po Argentynę i Indonezję. MXGP kładzie duży nacisk na różnorodność nawierzchni – od głębokiego piasku w holenderskim Valkenswaard po twardą, gliniastą glebę we Włoszech. Drugim filarem jest amerykański cykl AMA Supercross oraz AMA Motocross, który ze względu na ogromne budżety i zaplecze medialne uznawany jest za najbardziej komercyjną i prestiżową ligę świata. Rywalizacja między systemem europejskim a amerykańskim jest motorem napędowym postępu, a doroczny wyścig Motocross of Nations jest jedyną okazją, by czołowi zawodnicy z obu tych światów zmierzyli się bezpośrednio w barwach narodowych. Oprócz głównych klas 450 (MXGP/450 Class) i 250 (MX2/250 Class), istnieją liczne serie regionalne i narodowe, które pełnią rolę kuźni talentów, pozwalając młodym zawodnikom na stopniowe wspinanie się po szczeblach kariery aż do profesjonalnego poziomu fabrycznego.
Specyfika współczesnych maszyn i rola zaawansowanej elektroniki
Dzisiejsze motocykle motocrossowe to szczytowe osiągnięcia inżynierii mechanicznej, w których każdy gram masy ma znaczenie, a moc wyjściowa silników przekracza sześćdziesiąt koni mechanicznych przy wadze maszyny oscylującej wokół stu kilogramów. Największym polem innowacji w ostatnich latach stała się elektronika. Nowoczesne motocykle wyposażone są w systemy wtrysku paliwa, które pozwalają na precyzyjne mapowanie silnika w zależności od warunków panujących na torze. Zawodnicy mają do dyspozycji systemy kontroli startu (Launch Control), które optymalizują oddawanie mocy w kluczowych sekundach po opadnięciu bramek startowych, a także systemy kontroli trakcji, pomagające utrzymać przyczepność na śliskich sekcjach. Zawieszenia pneumatyczne oraz zaawansowane układy hydrauliczne pozwalają na regulację parametrów pracy amortyzatorów w czasie rzeczywistym za pomocą aplikacji na smartfony połączonych z modułami sterującymi motocykla. Zastosowanie tytanu, magnezu oraz kompozytów węglowych w konstrukcji podzespołów sprawia, że maszyny są niezwykle wytrzymałe, a jednocześnie zaskakująco lekkie. Ta symbioza mechaniki i informatyki sprawia, że współczesny motocross jest w równym stopniu sportem atletycznym, co technologicznym wyścigiem zbrojeń.
Rola kobiet w sporcie motocyklowym i ewolucja kategorii WMX
Historia motocrossu to również historia walki kobiet o uznanie ich miejsca w tej zdominowanej przez mężczyzn dyscyplinie. Choć od dekad kobiety uczestniczyły w amatorskich wyścigach, dopiero na początku dwudziestego pierwszego wieku doczekały się oficjalnych struktur wyczynowych na najwyższym poziomie. Mistrzostwa Świata Kobiet (WMX), organizowane przez FIM, stały się stałym elementem kalendarza wyścigowego, towarzysząc rundom MXGP. Zawodniczki takie jak Steffi Laier, Kiara Fontanesi czy Courtney Duncan udowodniły, że poziom techniczny i determinacja w kobiecym motocrossie stoją na niezwykle wysokim poziomie. Rozwój tej kategorii przyczynił się do zmiany postrzegania sportów motorowych jako aktywności zarezerwowanej wyłącznie dla mężczyzn i zaowocował powstaniem dedykowanych linii odzieży oraz akcesoriów projektowanych z myślą o anatomii kobiet. Wzrost zainteresowania motocrossem wśród dziewcząt jest widoczny na torach treningowych na całym świecie, co zapewnia dopływ nowych talentów i buduje bardziej inkluzywną społeczność wokół tej pasji.
Przyszłość dyscypliny w obliczu napędów elektrycznych i ekologii
Stojąc u progu kolejnych dekad, motocross mierzy się z nowymi wyzwaniami, z których najważniejszym jest kwestia ekologii i hałasu. Coraz większa liczba torów motocrossowych, zwłaszcza w Europie, boryka się z restrykcjami wynikającymi z sąsiedztwa terenów zurbanizowanych, co napędza rozwój motocykli elektrycznych. Maszyny takie jak Stark Varg czy projekty czołowych japońskich producentów pokazują, że napęd elektryczny może z powodzeniem konkurować z silnikami spalinowymi pod względem osiągów, oferując niespotykany dotąd moment obrotowy dostępny od najniższych obrotów. Brak hałasu i emisji spalin otwiera nowe możliwości dla lokalizacji torów, na przykład w halach zamkniętych czy parkach miejskich, co może przyczynić się do dalszej popularyzacji sportu. Choć dla wielu purystów dźwięk silnika czterosuwowego jest nieodłącznym elementem motocrossu, technologia elektryczna wydaje się nieuchronnym kierunkiem rozwoju, który może zapewnić przetrwanie i dalszy rozkwit tej dyscypliny w świecie coraz bardziej dbającym o środowisko naturalne. Przyszłość motocrossu będzie prawdopodobnie hybrydą tradycji i nowoczesności, gdzie pasja do walki w terenie pozostanie niezmienna, niezależnie od rodzaju energii napędzającej koła.