Znaczenie mechanicznego rozdrabniania surowców w nowoczesnej gospodarce
Dynamiczny rozwój sektora budowlanego oraz rosnące zapotrzebowanie na surowce wtórne sprawiły, że urządzenia do mechanicznego rozdrabniania materiałów stały się nieodzownym elementem współczesnego krajobrazu przemysłowego. Kruszarki, niezależnie od ich konstrukcji czy mobilności, pełnią kluczową rolę w procesach recyklingu odpadów budowlanych, produkcji kruszyw naturalnych oraz w górnictwie odkrywkowym. Ich powszechność nie oznacza jednak, że ich eksploatacja pozostaje poza sferą ścisłego nadzoru organów administracji publicznej. Wręcz przeciwnie, z uwagi na specyfikę pracy tych maszyn, która wiąże się z generowaniem hałasu, wibracji oraz znacznych ilości pyłów, ustawodawca przewidział szereg rygorów prawnych mających na celu ochronę ekosystemu oraz zdrowia ludzi. Pytanie o to, czy kruszarka wymaga pozwolenia środowiskowego, nie posiada jednej, uniwersalnej odpowiedzi, ponieważ zależy ona od wielu czynników, takich jak rodzaj przetwarzanego materiału, lokalizacja urządzenia, jego wydajność oraz charakter prowadzonych prac. Zrozumienie tych zawiłości wymaga dogłębnej analizy przepisów prawa ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz rozporządzeń wykonawczych, które wspólnie tworzą skomplikowaną siatkę wymagań dla przedsiębiorców. W obliczu zaostrzających się norm ekologicznych w Unii Europejskiej, właściwa interpretacja tych przepisów staje się fundamentem bezpiecznego i legalnego prowadzenia działalności gospodarczej, chroniąc inwestora przed dotkliwymi karami finansowymi oraz wstrzymaniem procesów produkcyjnych.
Definicja prawna kruszarki jako elementu instalacji przemysłowej
Aby precyzyjnie odpowiedzieć na pytanie o wymogi środowiskowe, należy w pierwszej kolejności zdefiniować, czym w świetle prawa jest kruszarka. Zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, instalacja to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół urządzeń technicznych, których eksploatacja może spowodować emisję. Choć kruszarki mobilne na podwoziu gąsienicowym mogą wydawać się urządzeniami niestacjonarnymi, w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w praktyce organów nadzorczych często traktuje się je jako element instalacji, jeśli pracują w określonym miejscu przez dłuższy czas. Kluczowym kryterium jest tutaj potencjał do generowania emisji do otoczenia, co bezpośrednio obliguje właściciela do weryfikacji statusu prawnego urządzenia. Kruszarka jako maszyna procesowa nie funkcjonuje w próżni prawnej, lecz jest elementem ciągu technologicznego, który podlega ocenie pod kątem wpływu na środowisko. Warto zauważyć, że definicja instalacji jest celowo szeroka, aby objąć swym zasięgiem wszelkie punkty emisji, które mogą negatywnie oddziaływać na jakość powietrza czy klimat akustyczny. Przedsiębiorca planujący zakup lub wynajem kruszarki musi zatem patrzeć na nią nie tylko przez pryzmat wydajności mechanicznej, ale przede wszystkim jako na źródło potencjalnych uciążliwości, które muszą zostać zalegalizowane zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną. Brak uznania urządzenia za instalację w pewnych specyficznych warunkach nie zwalnia automatycznie z innych obowiązków, takich jak zgłoszenie emisji, co pokazuje, jak istotne jest indywidualne podejście do każdego przypadku eksploatacji maszyn rozdrabniających.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jako fundament inwestycji
Najważniejszym dokumentem, od którego rozpoczyna się proces legalizacji większości przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokument ten określa środowiskowe warunki realizacji danej inwestycji i jest niezbędny do uzyskania dalszych pozwoleń, w tym pozwolenia na budowę czy zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W przypadku kruszarek konieczność uzyskania tej decyzji wynika bezpośrednio z parametrów technicznych urządzenia oraz charakteru terenu, na którym ma ono pracować. Proces wydawania decyzji środowiskowej ma na celu sprawdzenie, czy planowana działalność nie naruszy równowagi ekologicznej i czy zostały przewidziane odpowiednie środki minimalizujące negatywny wpływ na otoczenie. Organem właściwym do wydania takiej decyzji jest zazwyczaj wójt, burmistrz lub prezydent miasta, a w przypadku inwestycji na terenach zamkniętych lub o szczególnym znaczeniu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Procedura ta wiąże się z koniecznością opracowania karty informacyjnej przedsięwzięcia, a niekiedy pełnego raportu o oddziaływaniu na środowisko, co jest procesem czasochłonnym i wymagającym specjalistycznej wiedzy. Ignorowanie tego etapu lub błędne założenie, że mobilny charakter maszyny zwalnia z tego obowiązku, jest jednym z najczęstszych błędów popełnianych przez firmy zajmujące się recyklingiem gruzu czy rozbiórkami, co w konsekwencji prowadzi do poważnych problemów prawnych przy pierwszej kontroli inspektorów ochrony środowiska.
Klasyfikacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
W polskim systemie prawnym kluczowym aktem regulującym kwestię pozwoleń jest rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dokument ten dzieli inwestycje na dwie główne grupy: przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco na nie oddziaływać. Kruszarki zazwyczaj trafiają do tej drugiej grupy, co oznacza, że organ administracyjny w drodze tzw. screeningu decyduje, czy dla danej instalacji konieczne jest przeprowadzenie pełnej oceny oddziaływania na środowisko. Kryteria kwalifikacji obejmują między innymi powierzchnię zajmowaną przez instalację, wydajność przerobową oraz lokalizację w sąsiedztwie obszarów chronionych, takich jak Natura 2000. Przykładowo, instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a do takich zalicza się kruszarka do gruzu, niemal zawsze wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli przekraczają określone progi wydajności lub powierzchni bazy magazynowej. Ważne jest, aby przedsiębiorca przed rozpoczęciem prac dokonał rzetelnej analizy, do której grupy zalicza się jego planowana działalność, ponieważ determinuje to zakres niezbędnej dokumentacji oraz czas trwania procedur urzędowych. Błędna kwalifikacja przedsięwzięcia na etapie planowania może skutkować unieważnieniem wydanych już pozwoleń w przyszłości, co generuje olbrzymie ryzyko biznesowe i finansowe dla inwestora.
Specyfika eksploatacji kruszarek mobilnych w świetle przepisów
Kruszarki mobilne stanowią szczególny przypadek w polskim prawie ochrony środowiska, co często prowadzi do sporów interpretacyjnych pomiędzy przedsiębiorcami a organami kontrolnymi. Z technicznego punktu widzenia są to maszyny na podwoziu gąsienicowym lub kołowym, zdolne do szybkiego przemieszczania się między placami budowy, co sugeruje ich tymczasowy charakter. Niemniej jednak, z punktu widzenia ochrony środowiska, kruszarka mobilna wykonująca te same czynności co stacjonarna instalacja, generuje identyczne zagrożenia w postaci emisji pyłu i hałasu. Obecne orzecznictwo skłania się ku tezie, że jeśli kruszarka mobilna jest wykorzystywana w sposób powtarzalny w danym miejscu lub stanowi część procesu technologicznego związanego z przetwarzaniem odpadów w określonej lokalizacji, musi posiadać stosowne zezwolenia. Często podnosi się argument, że kruszarka na wynajmie, pracująca przy krótkotrwałym zleceniu rozbiórkowym, nie wymaga pełnej decyzji środowiskowej, jednakże granica między pracą dorywczą a stałą instalacją jest bardzo cienka. Kluczowe znaczenie ma tutaj cel wykorzystania urządzenia; jeśli kruszarka służy do przetwarzania odpadów pochodzących z zewnątrz, wymogi stają się znacznie bardziej rygorystyczne niż w przypadku przetwarzania własnych odpadów na miejscu ich wytworzenia przez krótki czas. Przedsiębiorcy operujący takimi maszynami muszą zatem wykazać się dużą ostrożnością i każdorazowo weryfikować, czy ich obecność na danej działce nie wymaga zgłoszenia lub uzyskania decyzji od lokalnych organów ochrony środowiska.
Zezwolenie na przetwarzanie odpadów a praca kruszarki do gruzu
Jeśli podstawowym zadaniem kruszarki jest rozdrabnianie gruzu betonowego, ceglanego lub asfaltowego w celu jego ponownego wykorzystania, to urządzenie to staje się instalacją do przetwarzania odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach. W takim przypadku uzyskanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest absolutnie obligatoryjne, niezależnie od tego, czy kruszarka jest stacjonarna czy mobilna. Zezwolenie to wydaje starosta lub marszałek województwa po przeprowadzeniu kontroli przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii komendanta powiatowego straży pożarnej w zakresie ochrony przeciwpożarowej miejsca magazynowania odpadów. Proces uzyskiwania tego zezwolenia jest obecnie bardzo restrykcyjny i wymaga ustanowienia zabezpieczenia roszczeń na wypadek konieczności usunięcia odpadów przez organy publiczne, co wiąże się z dodatkowymi kosztami dla firmy. Ponadto, przedsiębiorca musi prowadzić szczegółową ewidencję odpadów i wykazać, że proces kruszenia prowadzi do powstania pełnowartościowego materiału, który przestaje być traktowany jako odpad (tzw. utrata statusu odpadu). Praca bez takiego zezwolenia naraża firmę na administracyjne kary pieniężne liczone w setkach tysięcy złotych, a także na odpowiedzialność karną za nielegalne przetwarzanie odpadów, co czyni ten aspekt najważniejszym punktem na liście formalności do dopełnienia przed uruchomieniem maszyny.
Emisja pyłów i substancji do powietrza podczas procesów kruszenia
Mechaniczne rozdrabnianie twardych materiałów, takich jak skały czy beton, w sposób naturalny wiąże się z generowaniem ogromnych ilości pyłu zawieszonego, który stanowi istotne zagrożenie dla jakości powietrza oraz zdrowia pracowników i okolicznych mieszkańców. W związku z tym, eksploatacja kruszarki wymaga analizy w kontekście wprowadzania gazów i pyłów do powietrza. Zgodnie z prawem ochrony środowiska, instalacje, które mogą powodować emisję, wymagają albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, albo dokonania zgłoszenia organowi ochrony środowiska. Wiele kruszarek, ze względu na swoją wydajność, nie mieści się w limitach zwalniających z tych obowiązków. W dokumentacji technicznej urządzenia oraz we wniosku o pozwolenie należy precyzyjnie określić wielkość emisji oraz opisać zastosowane metody jej ograniczania, takie jak systemy zraszania wodą, osłony przeciwpyłowe czy filtry. Monitorowanie zapylenia staje się standardowym wymogiem w decyzjach administracyjnych, a przekroczenie dopuszczalnych norm może skutkować natychmiastowym nakazem wstrzymania prac. Warto podkreślić, że emisja pyłu jest jednym z najłatwiej zauważalnych i najczęściej zgłaszanych przez społeczeństwo uciążliwości, co sprawia, że organy kontrolne kładą na ten aspekt szczególny nacisk podczas wizytacji w zakładach przeróbczych.
Problematyka hałasu i wibracji w sąsiedztwie instalacji kruszących
Kruszarki są urządzeniami o wysokim poziomie mocy akustycznej, co sprawia, że ich praca może drastycznie pogorszyć klimat akustyczny w otoczeniu. Zgodnie z przepisami, każda instalacja musi spełniać normy hałasu określone dla danego rodzaju terenu, na przykład zabudowy mieszkaniowej czy terenów rekreacyjnych. W procesie ubiegania się o pozwolenie środowiskowe konieczne jest przeprowadzenie analizy akustycznej, która wykaże, czy emitowane decybele nie przekraczają dopuszczalnych wartości na granicy terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Jeśli z obliczeń wynika ryzyko przekroczeń, organ może narzucić dodatkowe obostrzenia, takie jak ograniczenie godzin pracy maszyny do pory dziennej, budowę ekranów akustycznych czy stosowanie specjalnych obudów dźwiękochłonnych. Wibracje generowane przez kruszarki szczękowe lub stożkowe mogą również wpływać na stan techniczny pobliskich budynków, co rodzi ryzyko konfliktów sąsiedzkich i roszczeń odszkodowawczych. Prawidłowe zaplanowanie lokalizacji kruszarki na działce oraz uwzględnienie ukształtowania terenu i naturalnych barier może znacząco obniżyć uciążliwość akustyczną, co jest kluczowe dla uzyskania akceptacji społecznej i przychylności organów wydających decyzje. Ignorowanie kwestii hałasu jest częstą przyczyną blokowania inwestycji przez lokalne społeczności, co pokazuje, że aspekty techniczne muszą iść w parze z wrażliwością na komfort życia mieszkańców.
Pozwolenie zintegrowane w przypadku wielkoskalowych zakładów przeróbczych
W sytuacjach, gdy kruszarka jest częścią bardzo dużej instalacji przemysłowej, na przykład w wielkich kopalniach odkrywkowych czy ogromnych centrach recyklingu, standardowe pozwolenia sektorowe mogą zostać zastąpione przez pozwolenie zintegrowane. Jest to dokument o charakterze kompleksowym, który reguluje wszystkie aspekty wpływu danej instalacji na środowisko, od emisji do powietrza, przez gospodarkę wodno-ściekową, aż po hałas i odpady. Pozwolenie zintegrowane wydawane jest dla instalacji, których skala działalności przekracza określone progi wydajnościowe zawarte w załączniku do odpowiedniego rozporządzenia. Proces jego uzyskiwania jest niezwykle rygorystyczny i opiera się na koncepcji Najlepszych Dostępnych Technik (BAT - Best Available Techniques). Oznacza to, że przedsiębiorca musi udowodnić, iż stosuje najnowocześniejsze i najbardziej proekologiczne rozwiązania dostępne na rynku. Choć większość typowych kruszarek do gruzu nie wpada w reżim pozwolenia zintegrowanego, warto mieć świadomość istnienia tego instrumentu prawnego przy planowaniu dużych hubów technologicznych. Pozwolenie zintegrowane daje inwestorowi pewność prawną, ale jednocześnie wiąże się z bardzo wysokimi opłatami rejestracyjnymi oraz koniecznością regularnego raportowania i poddawania się restrykcyjnym audytom środowiskowym.
Procedura administracyjna uzyskiwania pozwoleń środowiskowych
Droga do uzyskania kompletu dokumentów pozwalających na legalną pracę kruszarki jest wieloetapowa i wymaga ścisłej współpracy z ekspertami z zakresu ochrony środowiska. Pierwszym krokiem jest zazwyczaj złożenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co otwiera drogę do konsultacji społecznych i uzgodnień z organami takimi jak Sanepid czy Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. Kolejnym etapem, po uzyskaniu prawomocnej decyzji środowiskowej, jest wystąpienie o pozwolenie na przetwarzanie odpadów lub pozwolenie na emisję gazów i pyłów do powietrza. Każdy z tych wniosków musi zawierać szczegółowe dane techniczne urządzenia, opisy procesów technologicznych oraz analizy rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń. Należy pamiętać, że urzędy mają ustawowe terminy na rozpatrzenie wniosków, które w praktyce mogą się wydłużać z powodu konieczności uzupełniania dokumentacji czy protestów stron postępowania. Rozpoczęcie eksploatacji przed zakończeniem wszystkich procedur jest działaniem na szkodę przedsiębiorstwa, gdyż organy kontrolne mają prawo do nałożenia kar pieniężnych za każdy dzień pracy instalacji bez wymaganego pozwolenia. Dlatego też, profesjonalne przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej jest inwestycją, która pozwala uniknąć kosztownych opóźnień i zapewnia stabilność prawną prowadzonego biznesu.
Rola karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz raportu o oddziaływaniu
W procesie ubiegania się o decyzję środowiskową kluczową rolę odgrywają dokumenty analityczne przygotowywane przez inwestora. Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (KIP) to skrótowy opis planowanej działalności, który zawiera podstawowe informacje o lokalizacji, technologii i potencjalnych zagrożeniach dla środowiska. Na podstawie KIP organ podejmuje decyzję, czy konieczne jest sporządzenie pełnego Raportu o Oddziaływaniu Przedsięwzięcia na Środowisko (OOŚ). Raport ten jest dokumentem znacznie obszerniejszym, wymagającym przeprowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej, modelowania matematycznego rozprzestrzeniania się hałasu i zanieczyszczeń oraz szczegółowej analizy wariantowej. Dla operatora kruszarki oznacza to konieczność zaangażowania specjalistów, którzy będą w stanie obronić założenia techniczne przed organami administracji i opinią publiczną. Dokumentacja ta musi rzetelnie przedstawiać nie tylko korzyści ekonomiczne, ale przede wszystkim sposób, w jaki firma zamierza chronić wody gruntowe przed wyciekami płynów eksploatacyjnych, jak ograniczy pylenie z hałd materiału oraz jak zabezpieczy glebę przed degradacją. Jakość tych opracowań ma bezpośredni wpływ na treść ostatecznej decyzji, która może zawierać szereg warunków ograniczających swobodę operacyjną firmy, jeśli dokumentacja nie wykaże braku istotnych negatywnych skutków dla przyrody.
Obowiązki ewidencyjne w systemie BDO dla operatorów kruszarek
Nowoczesna ochrona środowiska w Polsce nierozerwalnie wiąże się z elektronicznym systemem Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz o Gospodarce Odpadami (BDO). Każdy przedsiębiorca posiadający kruszarkę i przetwarzający odpady musi być zarejestrowany w tym systemie pod odpowiednim numerem. Rejestracja to jednak dopiero początek, ponieważ codzienna praca wymaga prowadzenia bieżącej ewidencji odpadów, wystawiania kart przekazania odpadów oraz sporządzania rocznych sprawozdań. System BDO pozwala organom państwowym na śledzenie drogi każdego kilograma gruzu czy asfaltu od miejsca wytworzenia, przez proces kruszenia, aż do finalnego wykorzystania na budowie drogi czy w innej inwestycji. Brak wpisu do rejestru BDO przy jednoczesnym prowadzeniu działalności związanej z odpadami jest obarczony gigantycznymi sankcjami finansowymi, które mogą doprowadzić firmę do bankructwa. Ponadto, nieprawidłowości w ewidencji mogą stać się podstawą do cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co oznacza konieczność natychmiastowego zatrzymania kruszarki. W dobie cyfryzacji administracji, przejrzystość działań w systemie BDO jest traktowana jako wyznacznik rzetelności przedsiębiorcy i jest jednym z pierwszych elementów sprawdzanych podczas kontroli drogowych czy inspekcji na placu budowy.
Kontrole wojewódzkiego inspektoratu ochrony środowiska i potencjalne sankcje
Nadzór nad przestrzeganiem przepisów środowiskowych sprawuje Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska (WIOŚ), który posiada szerokie uprawnienia kontrolne. Inspektorzy mogą pojawić się na terenie zakładu zarówno w trybie planowym, jak i po zgłoszeniu interwencyjnym, na przykład ze strony zaniepokojonych sąsiadów. Podczas kontroli weryfikowane są wszystkie posiadane pozwolenia, dokumentacja BDO, stan techniczny urządzeń pod kątem wycieków oraz realne środki ograniczające emisje. Jeśli zostanie stwierdzone, że kruszarka pracuje bez wymaganych pozwoleń lub narusza ich warunki, inspektorat ma prawo nałożyć administracyjne kary pieniężne, których wysokość jest uzależniona od skali naruszenia i może sięgać nawet miliona złotych. W skrajnych przypadkach, gdy działalność stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi bądź powoduje istotne szkody w środowisku, WIOŚ może wydać decyzję o natychmiastowym wstrzymaniu eksploatacji instalacji. Ponadto, rażące naruszenia przepisów o gospodarce odpadami mogą skutkować odpowiedzialnością karną osób zarządzających przedsiębiorstwem. Świadomość nieuchronności kontroli oraz surowości kar powinna być dla każdego właściciela kruszarki wystarczającą motywacją do rzetelnego dbania o wszystkie aspekty prawne i środowiskowe swojej działalności.
Technologie ograniczające negatywny wpływ kruszarek na otoczenie
Współczesna inżynieria oferuje szereg rozwiązań, które pozwalają na eksploatację kruszarek w sposób minimalizujący ich wpływ na środowisko, co często jest warunkiem koniecznym do uzyskania pozwolenia. Jedną z najskuteczniejszych metod ograniczania pylenia jest stosowanie systemów wysokociśnieniowego zraszania wodą, które wiążą cząsteczki pyłu bezpośrednio w miejscu ich powstawania, czyli przy komorze kruszenia i na przenośnikach taśmowych. Inną technologią jest stosowanie obudów dźwiękochłonnych na silniki oraz wykładanie zsypów materiału specjalnymi tworzywami tłumiącymi uderzenia kamieni, co znacząco obniża poziom generowanego hałasu. Ponadto, nowoczesne kruszarki coraz częściej wyposażone są w napędy hybrydowe lub w pełni elektryczne, co eliminuje emisję spalin i redukuje ślad węglowy firmy. Inwestycja w zaawansowane systemy monitoringu pozwala na bieżąco śledzić parametry pracy maszyny i reagować w sytuacjach awaryjnych, na przykład przy pęknięciu przewodu hydraulicznego. Choć wdrożenie takich technologii wiąże się z wyższymi kosztami zakupu urządzenia, w dłuższej perspektywie przynosi oszczędności poprzez łatwiejsze uzyskiwanie pozwoleń, brak kar środowiskowych oraz lepsze relacje z lokalną społecznością. Przedsiębiorca, który może wykazać się stosowaniem nowoczesnych metod ochrony otoczenia, jest postrzegany przez organy administracji jako partner odpowiedzialny, co znacznie ułatwia przebieg procesów urzędowych.
Przyszłość regulacji środowiskowych w sektorze wydobywczym i recyklingowym
Tendencje w prawodawstwie unijnym i krajowym jednoznacznie wskazują na dalsze zaostrzanie norm środowiskowych, co będzie miało bezpośredni wpływ na sektor eksploatacji kruszarek. Koncepcja gospodarki o obiegu zamkniętym (GOZ) promuje recykling gruzu, co z jednej strony stwarza szanse dla firm posiadających kruszarki, ale z drugiej strony narzuca coraz wyższe wymagania co do czystości uzyskiwanego surowca i bezpieczeństwa procesów technologicznych. Należy spodziewać się wprowadzenia bardziej restrykcyjnych limitów emisji hałasu oraz pyłów, a także rozszerzenia obowiązków w zakresie monitorowania wpływu na wody podziemne. Cyfryzacja kontroli poprzez satelitarne systemy monitorowania terenów czy drony wyposażone w czujniki jakości powietrza sprawi, że praca "w szarej strefie" stanie się praktycznie niemożliwa. Jednocześnie rośnie znaczenie raportowania ESG (Environmental, Social, and Governance), gdzie dbałość o ekologię staje się elementem oceny wiarygodności kredytowej i ubezpieczeniowej firmy. Przedsiębiorcy, którzy już dziś inwestują w ekologiczne rozwiązania i dbają o pełną legalność swoich instalacji, zyskają przewagę konkurencyjną w przyszłości. Adaptacja do nowych regulacji nie powinna być zatem postrzegana jako przykry obowiązek, lecz jako strategiczny element budowania nowoczesnego i odpornego na zmiany rynkowe przedsiębiorstwa, które szanuje zasoby naturalne i dba o wspólne dobro, jakim jest czyste środowisko.